Season 1

Γκραφιτάδες πρώην και νυν, street artists, beatboxers, εικονογράφοι, εικαστικοί καλλιτέχνες, ερευνητές-συγγραφείς, κοινωνιολόγοι και αρχιτέκτονες, φωτίζουν ο καθένας τους και μια πλευρά του χθες και του σήμερα της αθηναϊκής «τέχνης του δρόμου» που συνεχίζει να γράφει -ή να «βάφει»- την ιστορία της στο δημόσιο χώρο διαμορφώνοντας καθημερινά το αστικό τοπίο στο …κλεινόν άστυ.

Κριτικοί, αναλυτές, ραδιοφωνικοί παραγωγοί, ιστορικοί, εκδότες, αφηγούνται ιστορίες γεμάτες με ήχους, μνημονεύουν τα στέκια και τις γειτονιές τους, ενώ θυμούνται τις συναυλίες στο «Ρόδον», τα dance σημεία, την ηλεκτρονική μουσική που εισβάλλει με φόρα από τα ‘80s, τη «μάνα raver» και άλλα.

Με τις μαρτυρίες θεατρολόγων, ηθοποιών, συνθετών, σκηνοθετών, σπουδαστών, ανθρώπων που γνώρισαν, συνεργάστηκαν, διδάχθηκαν ή μελέτησαν σε βάθος το Θέατρο Τέχνης και με πλούσιο αρχειακό υλικό, οι θεατές θα απολαύσουν ένα μαγικό και πολυεπίπεδο ταξίδι από τα πρώτα θεατρικά βήματα του Κάρολου Κουν, ως την κορύφωση της εκρηκτικής δημιουργικότητάς του.

Σεφ, κοινωνικοί ανθρωπολόγοι, δημοσιογράφοι γεύσης και travel & food editors καταθέτουν τη γνώμη τους για το νέο γευστικό τοπίο του άστεως, σε ένα επεισόδιο… να γλείφεις και τα δάχτυλά σου, που αποκαλύπτει ακόμη και πώς κρατιούνται τα τσόπστικς με τον πιο σοφιστικέ τρόπο, δεξιότητα που αναμφίβολα θα χρειαστεί όταν «το αθηναϊκό downtown θα έχει γίνει το νέο Σόχο». Σε 4-5 χρόνια δηλαδή.

Μια παράλληλη ιστορία του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα στην Αθήνα, ξεπροβάλλει μέσα από τις σελίδες του εναλλακτικού περιοδικού Τύπου, μια ιστορία αντι-κουλτούρας και μυρωδιάς χαρτιού, γεμάτη με «στοιχεία γραφομηχανής», μοντάζ στο χέρι, «σπασμένες» εικόνες, ρηξικέλευθους τίτλους, απρόσμενα άρθρα, «προχωρημένες» αναλύσεις, ριζοσπαστισμό και αμέτρητες ώρες προσωπικής ή παρεΐστικης δουλειάς.

50 λεπτά κινηματογραφικής μαγείας, με την Αθήνα μεγάλη πρωταγωνίστρια σε μια απίστευτη γκάμα ρόλων. Το κλεινόν μας άστυ λειτουργεί ως κινηματογραφικό πλατό για πάνω από έναν αιώνα, με το «φυσικό» σκηνικό του να δίνει το «παρόν» πολύ νωρίς στη μεγάλη οθόνη -ήδη από τις πρώτες ταινίες του βωβού ελληνικού κινηματογράφου. Το επεισόδιο αποκαλύπτει μικρά μυστικά για ταινίες που λατρέψαμε.

Ο φακός περνάει απ’ τις γειτονιές της Αθήνας του ’50 και τις επιδείξεις «με το δισκάκι» και φτάνει ως τον «Τάφο του Ινδού» με τους αγώνες κατς των δεκαετιών που ακολούθησαν, ζουμάροντας σε θρυλικά ονόματα όπως: ο Παναγής, ο Δημήτρης Τόφαλος, ο Σαμψών, ο Χάρης Καρπόζηλος, ο Μασκοφόρος (Γιώργος Γκουλιόβας), ο Απόστολος Σουγκλάκος και ο Γιώργος Τρομάρας, ο τελευταίος γνήσιος «λαϊκός ήρωας».

Στη συζήτηση που ανοίγουν και συντονίζουν οι Άκης Καπράνος και Ηλίας Φραγκούλης, τίθεται το κατά πόσον υπήρξε ποτέ πραγματικά το περίφημο Greek Weird Wave, αν ήταν δηλαδή ένα υπαρκτό κινηματογραφικό κίνημα ή αν αποτέλεσε μια εξ ολοκλήρου μιντιακή επινόηση, η οποία υιοθετήθηκε από ΜΜΕ και φεστιβάλ ως catchy «ομπρέλα» ταινιών χωρίς άλλη συγγένεια, πέρα του ότι είναι …ελληνικές.

Μια διαδρομή από την «Μπλε Πολυκατοικία» των Εξαρχείων, κατεξοχήν δείγμα της δεκαετίας του ‘30 με πολλά στοιχεία μοντερνισμού, όπως χώρους για κοινόχρηστες δραστηριότητες και την επαναφορά της ταράτσας που είχε χαθεί στον κλασικισμό, στην μεταπολεμική Αθήνα καταγράφοντας τον πολλαπλό ρόλο των πολυκατοικιών στη διαμόρφωση όχι μόνο του οικείου αστικού τοπίου, αλλά και της ίδιας της ζωής μας.

Σκιαγραφώντας την προπολεμική εικόνα, το «Εγένετο φως» μνημονεύει τις πρώτες φωταγωγήσεις δημοσίων κτιρίων, πλατειών και δρόμων της πόλης, την κόντρα του παραδοσιακού γκαζιού και φωταερίου με το νεόφερτο «ηλεκτρικό», τη δημιουργία του ΑΗΣ Φαλήρου, του πρώτου ατμοηλεκτρικού εργοστασίου παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στην Αθήνα κ.α

Πού γράφεται και πού διδάσκεται η ιστορία της πόλης; Με τη συμβολή κατοίκων, ιστορικών, εκπαιδευτικών, μαθητών και βέβαια, μελών των ομάδων προφορικής ιστορίας και του πολύτιμου υλικού τους, οι θεατές ανακαλύπτουν ή θυμούνται μεταξύ άλλων: Το αδιάβατο για τους Γερμανούς Δουργούτι, την «παραγκούπολη των Αρμενίων», τον προσφυγικό συνοικισμό του Χαλανδρίου κ.α.

Με το το πλούσιο οπτικό υλικό και τη συμβολή ερευνητών, αρχιτεκτόνων, αρχαιολόγων, μηχανικών, ιστορικών, δημοσιογράφων, γνωρίζουμε τις φάσεις εκβιομηχάνισης του Λεκανοπεδίου από την εποχή της ατμομηχανής, τη σύνδεση των προσφυγών του ’22 με την καταλυτική παρουσία της βιομηχανίας, την ιστορία εμβληματικών βιομηχανικών χώρων, και το σύνθετο φαινόμενο της αποβιομηχάνισης.