1ος κύκλος

Η έναρξη του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου βρίσκει την Ελλάδα χωρισμένη σε δύο στρατόπεδα. Από τη μια, ο Ελευθέριος Βενιζέλος και οι Φιλελεύθεροι που επιθυμούν την έξοδο της χώρας στον πόλεμο με το μέρος των Συμμάχων και από την άλλη, ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Β΄ και οι μοναρχικοί που υποστηρίζουν την ουδετερότητα, η οποία είναι φανερό πως εξυπηρετεί τα γερμανικά συμφέροντα. Το 1915 ο Βενιζέλος χάνει την εξουσία στην Αθήνα, οι Σύμμαχοι αποβιβάζουν δυνάμεις στη Θεσσαλονίκη, κέντρο του Μακεδονικού Μετώπου, και ο Βενιζέλος προσκαλείται από το «Κίνημα της Εθνικής Άμυνας», όπου σχηματίζει τη λεγόμενη Κυβέρνηση Θεσσαλονίκης το Σεπτέμβριο του 1916. Η Ελλάδα έχει πλέον δύο κυβερνήσεις. Τη φιλοβασιλική του καθηγητή Σπύρου Λάμπρου στην Αθήνα και του Ελευθερίου Βενιζέλου στη Θεσσαλονίκη. Αρχές Νοεμβρίου 1916, οι Σύμμαχοι θέλοντας να ασκήσουν πίεση προς τον Κωνσταντίνο βομβαρδίζουν στρατηγικά σημεία της πρωτεύουσας με αρκετούς νεκρούς και επιβάλλουν οικονομικό αποκλεισμό...

Ο Κώστας Καρυωτάκης ολοκληρώνει επιτυχώς τις πτυχιακές του εξετάσεις στη Νομική και χωρίς υποχρεώσεις πλέον στο πανεπιστήμιο αποφασίζει να επισκεφθεί τους γονείς του στη Θεσσαλονίκη. Δεν δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα Νομικά, αντιθέτως αρχίζει να δημοσιεύει σποραδικά κάποια ποιήματα ιδίως στον «Έσπερο» Σύρου. Κατά τη διάρκεια της απουσίας του, ο φίλος του Χαρίλαος Σακελλαριάδης, ο εν συνεχεία πρώτος βιογράφος και σχολιαστής του έργου του, αναλαμβάνει να συνδράμει σε οτιδήποτε θα μπορούσε να χρειασθεί. Φτάνοντας στο σιδηροδρομικό σταθμό της Θεσσαλονίκης μια δυσάρεστη έκπληξη περιμένει τον Κώστα. Τον συλλαμβάνει ως ανυπότακτο η «Καταδίωξη», ένα μικτό όργανο που αποτελούνταν από την τότε Στρατονομία, τη Χωροφυλακή αλλά και άνδρες της Κρητικής Χωροφυλακής, ένα σώμα αφοσιωμένο κι έμπιστο στον Βενιζέλο, που είχε πάρει μαζί του όταν σχημάτισε το 1916 την Επαναστατική Κυβέρνηση Θεσσαλονίκης.

Στη σκληρή στρατιωτική ζωή του Κώστα στη Θεσσαλονίκη, με τον υπαρκτό κίνδυνο ανά πάσα στιγμή να προωθηθεί στο μέτωπο, μια χαραμάδα διαφυγής εμφανίζεται ξαφνικά. Το κράτος, θέλοντας να στελεχώσει τα Γυμνάσια με καθηγητές Φιλολογίας που είχαν έλλειψη, δίνει τετραετή αναβολή σε όσους ήθελαν να γραφούν στη Φιλοσοφική Σχολή. Αμέσως κινητοποιεί τον φίλο του Χαρίλαο να ξεκινήσει τις διαδικασίες εγγραφής του, και παράλληλα ο ίδιος χρησιμοποιώντας ένα «τέχνασμα» επιδιώκει και καταφέρνει να πάρει μια σύντομη αναρρωτική άδεια από το στρατό. Φεύγει αμέσως για την Αθήνα και καταφέρνει να εγγραφεί στη Φιλοσοφική, πράγμα που του εξασφαλίζει τετραετή αναστολή στράτευσης. Την ίδια στιγμή, η Μαρία στην Καλαμάτα δηλώνει στους γονείς και στ’ αδέλφια της την επιθυμία της να σπουδάσει στην Αθήνα Νομικά. Η απόφασή της δημιουργεί αίσθηση, καθώς την εποχή εκείνη οι γυναίκες σπούδαζαν κυρίως Φιλολογία.

Την ίδια περίπου εποχή που η Μαρία στην Καλαμάτα με υπόδειξη του πατέρα της δίνει εξετάσεις στη Νομαρχία Μεσσηνίας, στην Αθήνα ο Κώστας με το φίλο του Άγη Λεβέντη αποφασίζουν να βγάλουν ένα σατιρικό περιοδικό, τη «Γάμπα». Σημαντικό ρόλο έπαιξε η διαπίστωσή τους πως χωρίς κάποιο φιλικό έντυπο είναι αδύνατο να προσεχθεί η ποιητική τους δουλειά. Έχει προηγηθεί η έκδοση της πρώτης συλλογής του Κώστα, «Ο πόνος του ανθρώπου και των πραμάτων», που παρά τα ευμενή σχόλια ορισμένων κριτικών δεν δημιούργησε την αίσθηση που περίμενε ο ποιητής. Αντίθετα μάλιστα, αγνοήθηκε επιδεικτικά από το κατ’ εξοχήν λογοτεχνικό περιοδικό της εποχής τον «Νουμά», πράγμα που οδήγησε τον Κώστα να στείλει κατά του εκδότη του Π. Ταγκόπουλο εξώδικο πρόσκληση, απαιτώντας να δημοσιεύσει την έκδοση της ποιητικής του συλλογής, σύμφωνα με τη ιδρυτική δέσμευση του περιοδικού ότι θα δημοσιεύσει κάθε νέα λογοτεχνική έκδοση.

Μετά το κλείσιμο του περιοδικού «Γάμπα» από την αστυνομία, ο Καρυωτάκης αποδέχεται το διορισμό του στη Νομαρχία Θεσσαλονίκης και πηγαίνει εκεί για να αναλάβει υπηρεσία με βαθμό γραμματέως Α. Οι υπάλληλοι της νομαρχίας δεν βλέπουν ευμενώς την τοποθέτηση ενός νεοδιορισμένου από την Αθήνα με βαθμό μεγαλύτερο από τον δικό τους και απειλούν με ομαδική παραίτηση. Γρήγορα, ωστόσο, ο ποιητής κερδίζει τη συμπάθειά τους με τις γνώσεις του αλλά και την προθυμία του να συνεργαστεί μαζί τους. Στη Θεσσαλονίκη έρχεται σε επαφή για πρώτη φορά με τη δημοσιοϋπαλληλική ζωή και γραφειοκρατία, πράγμα που αποτυπώνεται στην ποίησή του. Στο μεταξύ, η εκστρατεία στην Ιωνία χρειάζεται ενισχύσεις και το Επιτελείο αναγκάζεται να αναστείλει όλες τις αναβολές. Ο Καρυωτάκης βρίσκεται για μία ακόμη φορά αντιμέτωπος με μια αναγκαστική στράτευση και κατεβαίνει στην Αθήνα να διευθετήσει την υπόθεσή του.

Ο Καρυωτάκης παίρνει αναβολή στράτευσης για έναν χρόνο από το Νοσοκομείο Χανίων κι επιστρέφει στην Αθήνα. Στο μεταξύ, ο θάνατος του βασιλιά Αλέξανδρου σηματοδοτεί τις πολιτικές εξελίξεις κι ανοίγει το δρόμο για την επιστροφή του εξόριστου Κωνσταντίνου. Την ίδια περίπου εποχή στην Καλαμάτα, η Μαρία χάνει μέσα σε σαράντα μέρες τον πατέρα της και τη μητέρα της. Ιδιαίτερα ο θάνατος της μητέρας της την πληγώνει ιδιαίτερα, καθώς υποτιμώντας τη σοβαρότητα της ασθένειάς της φεύγει για την Αθήνα με σκοπό να συναντήσει τον Πίπη και εκεί πληροφορείται τη δυσάρεστη είδηση. Απαλλαγμένος έστω και προσωρινά από το άγχος του στρατιωτικού, ο Κώστας καταφέρνει να μετατεθεί από τη Θεσσαλονίκη στην Άρτα. Πηγαίνοντας να αναλάβει υπηρεσία, τον περιμένει μια απροσδόκητη έκπληξη. Ο μέχρι τότε νομάρχης Άρτας μετά τις τελευταίες πολιτικές μεταβολές έχει παραιτηθεί και ο ίδιος καλείται να τον αναπληρώσει μια και έχει τον μεγαλύτερο βαθμό από τους άλλους υπαλλήλους της νομαρχίας.

Η Μαρία, μετά το θάνατο των γονιών της, βρίσκεται πια στην Αθήνα και φοιτά στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου. Παράλληλα, μετατίθεται από τη Νομαρχία Μεσσηνίας στη Νομαρχία Αττικοβοιωτίας και μοιράζει τη ζωή της ανάμεσα σε σπουδές και εργασία. Μολονότι γίνεται αντικείμενο θαυμασμού από συμφοιτητές, γνωστούς και φίλους, εξακολουθεί να νιώθει ερωτευμένη με τον Πίπη, προσμένοντας να τον συναντήσει κάποια στιγμή μια και λείπει για μεγάλο διάστημα στη Σμύρνη. Από τους φίλους της ξεχωρίζει τον Χριστόφορο, έναν ψηλό και όμορφο νέο, οι σχέσεις τους όμως παραμένουν τυπικά φιλικές. Ο Καρυωτάκης μαζί με το φίλο του Χαρίλαο Σακελλαριάδη αποφασίζουν να γράψουν μια πιπεράτη επιθεώρηση, με τολμηρά σκετς και πολύ χιούμορ. Ο ξάδελφός του συνθέτης Θόδωρος Καρυωτάκης, την επενδύει μουσικά και την παρουσιάζουν σ’ έναν μεσάζοντα για να την προωθήσει σ’ έναν γνωστό του θεατρώνη. Πιστεύουν πως έτσι θα γίνουν επιθεωρησιογράφοι και θα λύσουν το οικονομικό τους πρόβλημα.

Στη Νομαρχία Αττικοβοιωτίας, η Μαρία θα συναντήσει τον Νίκο Δίπλα, τον νεαρό δικηγόρο που γνώρισε στη Νομαρχία Μεσσηνίας. Ο Νίκος ήταν ερωτευμένος μαζί της από την περίοδο της Καλαμάτας, αλλά κατόπιν προσβλήθηκε από φυματίωση κι έφυγε για ένα διάστημα στην εξοχή. Η Μαρία αρχικά του δείχνει τη συμπάθειά της, αλλά γρήγορα απογοητεύεται από τη συμπεριφορά του. Την ίδια περίπου εποχή ο Κώστας Καρυωτάκης, ύστερα από μια σύντομη παραμονή του στη Σύρο, μετατίθεται κι αυτός στη Νομαρχία της Αττικοβοιωτίας. Η Μαρία που το πληροφορείται τυχαία στο γραφείο της, ψάχνει στα βιβλιοπωλεία να βρει τις συλλογές του, αποστηθίζει κάποιους στίχους του κι επιχειρεί να τον συναντήσει. Ήδη από την πρώτη συνάντηση εντυπωσιάζεται από την προσωπικότητά του. Στο μεταξύ στην ίδια νομαρχία έρχεται ως διευθυντής και ο Πίπης, ο άνθρωπος που μέχρι πρότινος της είχε εμπνεύσει έναν πρώιμο εφηβικό έρωτα κι αντάλλασσε μαζί του τρυφερές ρομαντικές επιστολές.

Η Μαρία και ο Κώστας δίνουν ραντεβού σ’ ένα υπαίθριο καφενείο. Είναι η πρώτη συνάντησή τους μακριά από τη νομαρχία. Κουβεντιάζοντας, βρίσκουν κοινά σημεία μεταξύ τους, καθώς και οι δύο είναι παιδιά δημόσιων υπαλλήλων κι έχουν ζήσει σε διάφορες πόλεις, ακολουθώντας τις μεταθέσεις των γονιών τους. Μάλιστα, κάποια στιγμή, σε μικρότερη ηλικία, βρέθηκαν να μένουν πολύ κοντά στην Καλαμάτα. Η Μαρία νιώθει από την πρώτη στιγμή ερωτευμένη. Ο Κώστας δείχνει περισσότερο συγκρατημένος. Μοναδική σκιά στη χαρά της Μαρίας, η αναφορά του Κώστα στον πρώτο του έρωτα, την Άννα, την οποία γνώρισε σε εφηβική ηλικία στα Χανιά και εξακολουθούν να διατηρούν αλληλογραφία. Ο Πίπης, διευθυντής πλέον της Νομαρχίας Αττικής και Βοιωτίας, προσκαλεί τη Μαρία σε γεύμα και της εξηγεί πώς πάντοτε τον ενδιέφερε, αλλά λόγω των υποχρεώσεών του δεν είχε αρκετό χρόνο να της αφιερώσει. Η Μαρία, με διακριτικότητα και ευγένεια, του εξηγεί πως έχουν μεταβληθεί πλέον τα αισθήματά της, θέλει όμως, να παραμείνουν φίλοι.

Ο έρωτας της Μαρίας καθημερινά μεγαλώνει σε ένταση και πάθος. Αλλά και ο Κώστας δεν είναι αδιάφορος. Η ειλικρίνεια, η ευαισθησία και η προσωπικότητά της, τον έχουν κατακτήσει. Οι μόνες στιγμές που διαταράσσεται η ηρεμία του ζεύγους είναι όταν η Μαρία σκέφτεται την Άννα, την πρώτη αγάπη του ποιητή και ανησυχεί μήπως ξαναφουντώσει το παλιό του αίσθημα και οδηγηθούν στο χωρισμό. Καθώς όμως ο Κώστας τη διαβεβαιώνει κατηγορηματικά πως αυτή η ιστορία έχει οριστικά τελειώσει, η Μαρία με μεγαλύτερο ενθουσιασμό δίνεται στη σχέση τους. Σιγά-σιγά το ζευγάρι εμφανίζεται όλο και πιο συχνά, χωρίς την παραμικρή προφύλαξη, σε δημόσιους χώρους, σε κέντρα, σε μπιραρίες και εστιατόρια, σε «ντάνσινγκ» (χαρακτηριστικός τόπος διασκέδασης της εποχής), αλλά και στην παραλία του Φαλήρου που κατέφευγαν τότε οι νεαροί ερωτευμένοι για να χαρούν τον έρωτά τους. Έτσι, δεν αργούν να εμφανισθούν και κάποια εμπόδια από τρίτους που δεν βλέπουν με καλό μάτι αυτή την εξέλιξη.

Η Μαρία επισκέπτεται τη Νομαρχία Καλαμάτας και συναντά με νοσταλγία ανθρώπους κι άλλα μέρη που σημάδεψαν τη ζωή της στην Καλαμάτα. Αυτά τα συναισθήματα περιγράφει στα γράμματά της προς τον Καρυωτάκη. Με την ολοκλήρωση των διαδικασιών πώλησης του σπιτιού, επιστρέφει στην Αθήνα με τις ευχές των αδελφών της και ανυπομονεί να ξανασυναντηθεί με τον Καρυωτάκη. Ο Κώστας ανακαλύπτει κάποια σημάδια στο σώμα του που τον προβληματίζουν. Η Μαρία και ο Κώστας ξανασυναντιούνται και είναι ευτυχείς. Ο πατέρας του Καρυωτάκη τον ενημερώνει για την επιστολή που έλαβε περί της ηθικής του σχετικά με τη σχέση του με τη Μαρία. Ο Κώστας επισκέπτεται αφροδισιολόγο για τα εξανθήματα και η Μαρία προβληματίζεται για τη συμπεριφορά του στην υπηρεσία.

Ο Κώστας μαθαίνει από το γιατρό του πως έχει σύφιλη. Η είδηση τον αιφνιδιάζει. Επισκέπτεται έναν άλλο γιατρό, τον υφηγητή Φωτεινό, αλλά και πάλι η διάγνωση είναι η ίδια. Στη Μαρία, που ανήσυχη παρακολουθεί την αλλαγή της συμπεριφοράς του, λέει πως έχει ένα κρυολόγημα. Στο μεταξύ, στη Σμύρνη η κατάσταση δεν εξελίσσεται όπως θα επιθυμούσαν οι ελληνικές δυνάμεις. Όλα δείχνουν πως το τέλος πλησιάζει. Ο Κώστας επισκέπτεται τη Μαρία στο σπίτι της, αλλά διστάζει να της πει την αλήθεια για την αρρώστια του. Η ίδια, ερμηνεύοντας την ψυχρότητά του υποθέτει πως κάποια άλλη γυναίκα έχει μπει στη ζωή του και ζηλεύει. Μάταια προσπαθούν να την παρηγορήσουν οι φίλες της. Η κατάρρευση του μετώπου στην Ιωνία φέρνει ανησυχία και αναστάτωση στην Αθήνα. Στρατιωτικοί μπαινοβγαίνουν στη νομαρχία, προσπαθώντας να οργανώσουν την υποχώρηση και την υποδοχή των προσφύγων...

Το πρώτο διάστημα μετά το χωρισμό είναι δύσκολο τόσο για τον Κώστα όσο και για τη Μαρία. Περισσότερο εύθραυστη και ευαίσθητη εκείνη, κλείνεται στον εαυτό της περιμένοντας μάταια μια επιστολή, ένα σημάδι, ένα γράμμα του... Αντίθετα, ο Κώστας, πληγωμένος βέβαια κι αυτός από τις εξελίξεις, ζητά και παίρνει προσωρινή μετάθεση για την Υπηρεσία Αποκατάστασης Προσφύγων του Υπουργείου Υγιεινής στη Γενική Διοίκηση Θεσσαλονίκης. Προσπαθεί με όλες του τις δυνάμεις να ανταποκριθεί στην αποστολή του και στους σκοπούς της υπηρεσίας. Γρήγορα όμως, αντιλαμβάνεται πως η αποκατάσταση των προσφύγων σκοντάφτει σε οργανωμένα συμφέροντα που έχουν τη δυνατότητα να παρεμβαίνουν με διάφορους τρόπους, ακυρώνοντας αποφάσεις της αδύναμης ούτως ή άλλως περιφερειακής διοίκησης. Έτσι, μετά τη λήξη της δίμηνης σύμβασής του με την Υπηρεσία Αποκατάστασης Προσφύγων επιστρέφει έστω και προσωρινά στη Νομαρχία Αττικοβοιωτίας με σκοπό να πάρει οριστική μετάθεση στο Υπουργείο Υγιεινής και Πρόνοιας.

Το πρώτο διάστημα μετά τον οριστικό χωρισμό φαίνεται να είναι δύσκολο τόσο για τον Κώστα όσο και για τη Μαρία. Ο Κώστας με εκδρομές και περιπάτους προσπαθεί να ελέγξει τις δυνάμεις του, ενώ η Μαρία με σύσταση του γιατρού της πηγαίνει αυτή τη φορά στο Χαλάνδρι που το κλίμα του θεωρείται καταλληλότερο για την περίπτωσή της. Εκεί πληροφορείται το θάνατο του ποιητή Ιωσήφ Ραφτόπουλου, φίλου της και φίλου του Καρυωτάκη. Στην κηδεία του θα ξαναβρεθούν, η συνάντησή τους όμως αυτή δεν έχει τίποτε από τις παλιότερες φλογερές συναντήσεις τους. Στο μεταξύ, ο ποιητής εγκαταλείπει οριστικά το Υπουργείο Εσωτερικών και τη Νομαρχία Αττικοβοιωτίας και μετατίθεται στις κεντρικές υπηρεσίες του Υπουργείου Υγιεινής και Πρόνοιας ως προϊστάμενος του Γραφείου Εποπτείας Εγκαταστάσεως Προσφύγων. Για μία ακόμη φορά θα έρθει σε επαφή με τη συναλλαγή και τη διαφθορά. «...Εκεί η ληστεία γινόταν υπό λαμπρούς, διεθνείς οιωνούς, μέσα σε πολυτελή γραφεία...», θα γράψει αργότερα στην «Κάθαρση».

Η Μαρία παρακολουθεί μαθήματα υποκριτικής πρώτα στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και κατόπιν στη Σχολή Κουνελάκη. Ως μαθήτρια παίρνει μέρος σε μία παράσταση της κωμωδίας του Νικοντέμι «Το κουρέλι». Η ατμόσφαιρα δεν ενθουσιάζει τον Αριστοτέλη, που έμμεσα της υποδεικνύει να σταματήσει το θέατρο. Είναι φανερό πως το ζευγάρι βρίσκεται σε κρίση. Η Μαρία, που ποτέ δεν ξέχασε τον Κώστα, πηγαίνει στην Καλαμάτα να υπογράψει μαζί με τ’ αδέρφια της το συμβόλαιο πώλησης του πατρικού τους σπιτιού. Στο τρένο γνωρίζεται μ’ ένα ζευγάρι Γάλλων περιηγητών, που κατεβαίνοντας της αφήνουν διάφορα περιοδικά. Σ’ ένα απ’ αυτά θα βρεί μία διαφήμιση για τη Σχολή Ραπτικής «Πιζιέ» στο Παρίσι και κρατά το απόκομμα. Στη Βιργινία εμπιστεύεται πως θέλει να χωρίσει από τον Γεωργίου, τον οποίο στην πραγματικότητα ποτέ δεν αγάπησε, και να πάει στη Φτέρη Αιγίου με σκοπό να γράψει ένα μυθιστόρημα. Στη Φτέρη ελπίζει να συναντήσει τον Καρυωτάκη που παραθέριζε παλαιότερα.

Κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του στο Υπουργείο Υγιεινής και Πρόνοιας ο Καρυωτάκης έρχεται σε επαφή τόσο με την Ένωση Δημοσίων Υπαλλήλων Αθηνών, που εκφράζει τους ανωτέρους δημόσιους υπαλλήλους όσο και με τη Συνομοσπονδία Δημοσίων Υπαλλήλων Ελλάδος που εκφράζει το σύνολο του δημοσιοϋπαλληλικού κόσμου. Η Ένωση Δημοσίων Υπαλλήλων Αθηνών προτείνει στον Καρυωτάκη να λάβει μέρος στις προσεχείς αρχαιρεσίες, πράγμα που αποδέχεται τελικά ο ποιητής, αφού προηγουμένως ενημερώνει τη Συνομοσπονδία. Ο Καρυωτάκης στο διάστημα που βρίσκεται στο υπουργείο έχει κατακτήσει τη συμπάθεια των συναδέλφων του αφενός μεν λόγω του ποιήματός του «Δημόσιοι Υπάλληλοι» που βρίσκει μεγάλη απήχηση στον κλάδο και αφετέρου εξαιτίας μιας άδικης ποινής με παρακράτηση του μισού μισθού του που του επιβάλλει ο υπουργός. Ο Καρυωτάκης όχι μόνο εκλέγεται στη διοικούσα επιτροπή αλλά αναδεικνύεται και Γενικός Γραμματέας της Ένωσης.

Ενώ στην Αθήνα ο Κώστας ασχολείται με τα συνδικαλιστικά των δημοσίων υπαλλήλων και υφίσταται διώξεις και τιμωρίες, η Μαρία Πολυδούρη στο Παρίσι, έχοντας αποφοιτήσει από τη Σχολή Ραπτικής «Πιζιέ», ματαίως αναζητεί εργασία. Στην Αθήνα δημιουργείται ξαφνικά μια ελπίδα για τον Καρυωτάκη, καθώς διασπάται ο κυβερνητικός σχηματισμός και πέφτει η κυβέρνηση Ζαΐμη. Δυστυχώς όμως, και στη νέα κυβέρνηση, πάλι υπό τον Αλέξανδρο Ζαΐμη, τοποθετείται ο ίδιος υπουργός στο Υγιεινής και Πρόνοιας. Έτσι σβήνει κι η μόνη ελπίδα που είχε να γλιτώσει τη δυσμενή μετάθεση στην Πάτρα. Στο μυαλό του περνάει μια σκέψη να συνεχίσει τις σπουδές στη Φιλοσοφική Σχολή και να διεκδικήσει μια θέση καθηγητή σε Γυμνάσιο των Αθηνών. Γρήγορα όμως, την εγκαταλείπει, όταν πληροφορείται πως ο χρόνος αναμονής για μετάθεση στην Αθήνα είναι εξαιρετικά μεγάλος. Την ίδια στιγμή, η φυματίωση είχε ήδη χτυπήσει την πόρτα της Πολυδούρη...

Ο Καρυωτάκης, έπειτα από ένα σύντομο ταξίδι στο Παρίσι για ιατρικούς κυρίως λόγους, μαθαίνει επιστρέφοντας στην Αθήνα πως μετά την Πάτρα μετατίθεται ακόμη πιο μακριά: στην Πρέβεζα. Είναι μια μετάθεση σκοπιμότητας, εξοντωτική κυριολεκτικά για τον ποιητή. Λίγο πριν φύγει στην Πρέβεζα παίρνει μια επιστολή από τη Μαρία Πολυδούρη που του ζητάει να συναντηθούν στη Σωτηρία. Πρόκειται για μια τυπική συνάντηση που γίνεται παρουσία του Γιάννη Ρίτσου και δεν θυμίζει καθόλου τις φλογερές συναντήσεις του παρελθόντος. Κι ενώ προγραμματίζει τη ζωή του αγοράζοντας μετοχές της Εθνικής Τράπεζας, στέλνει τα ποιήματά του στον διεθνούς φήμης μαέστρο Δημήτρη Μητρόπουλο που ήθελε να τα μελοποιήσει, κι επιμελείται τη μετάφρασή τους στα γαλλικά, αυτοκτονεί ξαφνικά την 21η Ιουλίου 1928. Στο τελευταίο επεισόδιο της σειράς φωτίζεται μια άλλη αιτία, πέρα από όσες έχουν υποστηριχθεί έως τώρα, που οδήγησε στο θάνατο τον ποιητή.