Τζίμης Πανούσης

Ο Τζίμης Πανούσης γεννήθηκε στην Αθήνα από γονείς μικρασιατικής καταγωγής και μεγάλωσε στον Χολαργό. Ξεκίνησε την καλλιτεχνική του πορεία στις αρχές της δεκαετίας του 1970 μέσα από το θέατρο, συμμετέχοντας ως ηθοποιός, μουσικός και τραγουδιστής σε παραστάσεις στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Εργάστηκε για λίγο στην Εθνική Τράπεζα, αλλά παραιτήθηκε για να αφοσιωθεί στην τέχνη.

Αυτοδίδακτος μουσικός, σχημάτισε στα μέσα της δεκαετίας του 1970 τις «Μουσικές Ταξιαρχίες», με τις οποίες εμφανίστηκε για πρώτη φορά μπροστά σε κοινό το 1977. Μετά την ανεξάρτητη κασέτα «Disco Tsoutsouni» (1978–79), το συγκρότημα κυκλοφόρησε τους δίσκους «Μουσικές Ταξιαρχίες» (1982), «Αν η Γιαγιά μου είχε Ρουλεμάν» (1984) και «Hard Core» (1985). Από το «Κάγκελα Παντού» (1986) συνέχισε σόλο, κυκλοφορώντας, μεταξύ άλλων, τα «Χημεία και Τέρατα» (1987), «Δουλειές του Κεφαλιού» (1990), «Ο Ρομπέν των Χαζών» (1992), «Vivere Pericolosamente» (1993) και «Με Λένε Πόπη» (2000). Ίδρυσε επίσης τη δική του δισκογραφική εταιρεία, ΑΦΙΛΟΚΕΡΔΩΣ Α.Ε.

Η καλλιτεχνική του ταυτότητα συνδύασε τη μουσική, το θέατρο και την αιχμηρή πολιτική και κοινωνική σάτιρα. Παράλληλα, είχε δεκαπενταετή παρουσία ως ραδιοφωνικός παραγωγός σε πολλούς σταθμούς και συνεργάστηκε το 2012 με το Τρίτο Πρόγραμμα της ΕΡΑ. Εμφανίστηκε στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο, πρωταγωνιστώντας στον «Δράκουλα των Εξαρχείων» (1983) και συμμετέχοντας στις ταινίες «Ηνίοχος», «Προστάτης Οικογένειας» και «Safe Sex». Έγραψε ακόμη μουσική για κινηματογραφικές παραγωγές.

Υπήρξε και συγγραφέας οκτώ βιβλίων, αρχίζοντας με τη «Ζάλη των Τάξεων» (1989), ενώ αρκετά έργα του αξιοποίησαν κείμενα και χαρακτήρες από τη ραδιοφωνική του δουλειά. Η αθυρόστομη και καυστική σάτιρά του προκάλεσε λογοκρισία και επανειλημμένες δικαστικές διαμάχες, οι οποίες αποτέλεσαν χαρακτηριστικό κεφάλαιο της δημόσιας παρουσίας του.

Τον Δεκέμβριο του 2017 υπέστη κρίση κολπικής μαρμαρυγής κατά τη διάρκεια παράστασης. Πέθανε στις 13 Ιανουαρίου 2018 από καρδιακή ανακοπή, στο σπίτι του.