Πέφτουν οι σφαίρες σαν το χαλάζι κι ο τραυματισμένος καλλιτέχνης αναστενάζει (1977)

Επισκόπηση

Ένας σκηνοθέτης του κινηματογράφου αγωνίζεται να ξεφύγει από την αλλοτρίωση, ενώ παράλληλα εκφράζει τα έντονα συναισθήματά του για τη γυναίκα του (Λίτσα Γεράρδου-Αλευρά), τον κινηματογράφο και την Ελλάδα της μεταπολίτευσης. Η ταινία παρακολουθεί την πορεία ενός καλλιτέχνη σε σύγκρουση με τον ίδιο του τον εαυτό και τον κόσμο γύρω του. Με ευρηματική χρήση εικόνων, συμβολισμών και χιούμορ, ο Αλευράς χτίζει μια κινηματογραφική αφήγηση που δεν υπακούει σε κανόνες: ένα έργο-κολλάζ, που κοιτά τη ζωή και την τέχνη με μάτια πληγωμένα αλλά και βαθιά τρυφερά.