Σίβυλλες (2002)

Επισκόπηση

Οι αναφορές σε μεγάλους ζωγράφους της Αναγέννησης, σε φυσιογνωμίες που καθόρισαν τον 20ό αιώνα (Σάμιουελ Μπέκετ, Μαν Ρέι, Λουίς Μπουνιουέλ, Σεργκέι Αϊζενστάιν) σε αρχιτεκτονικά μοντέλα (Έπαυλη του Αδριανού, Βίλα ντ’ Έστε, Καπιτώλιο, Βατικανό, συνοικία E.U.R.), διαμορφώνουν στην ταινία, μέσα από τη χρήση διπλής εικόνας, ένα σύνολο «σιβυλλικού λόγου». Λόγου απρόβλεπτου, εσωτερικού, μυστικιστικού και κυρίως βωβού, που προβλέπει το τέλος της αθωότητας (Α΄ μέρος), του αινιγματικού και παράλογου έρωτα (Β΄μέρος), του θανάτου (Γ΄ μέρος), της απόγνωσης (Δ΄ μέρος). Και με τις μάζες αιώνες τώρα να διαλύονται με τη βία της εξουσίας, που οδηγεί το άτομο στην απομόνωση ή την τρέλα. Και στο τέλος το άφωνο, το απελπισμένο τραγούδι της Σίβυλλας, μέσα στον ίσκιο των κτιρίων της φασιστικής περιόδου, να επισημαίνει την επιστροφή της ως πρόβλεψη.